2020 წლის 9 მაისი
ადჰანი მალტაში
ძველი ანდაზა ადამიანზე, რომელიც საუბრობს, რჩევას ან წინადადებას იძლევა, მაგრამ ვერავინ პოულობს მის მოსასმენად. ანდაზის წარმოშობა რამდენიმე ისტორიას უკავშირდება.

პირველი ისტორია, რომელიც ყველაზე ზუსტია, ამბობს, რომ ანდაზა არაბულია და გავრცელებულია ტუნისში, ლიბანსა და ეგვიპტეში. მალტა ოდესღაც არაბი მუსლიმებით დასახლებული კუნძული იყო, რადგან მალტის ისლამური დაპყრობა 827 წელს დაიწყო. მუსლიმი აღლაბიდების მმართველობის დროს, აღლაბიდების მერვე მეფის, მეფე აბუ აბდულაჰ მუჰამედ იბნ ალ-აღლაბის მეფობის დროს, 870 წელს, მუსლიმებმა მალტის კუნძულები სრულად აიღეს ხელში და იქ მცხოვრებმა ქრისტიანებმა რელიგიის თავისუფლების სანაცვლოდ მმართველი ხელისუფლებისთვის ხარკის გადახდა დაიწყეს. სიცილიის მეფე ფრიდრიხ II-ის წარმომადგენლის, გილიბერტო აბატას 1240 წელს დაწერილ ანგარიშში ნათქვამია, რომ მალტისა და ჰოუდას კუნძულებზე 1119 ოჯახი ცხოვრობდა, მათ შორის 836 მუსლიმი ოჯახი, 250 ქრისტიანი ოჯახი და 33 ებრაული ოჯახი. ნორმანების დაპყრობების შემდეგ, არაბული ელემენტი, როგორც კულტურა, ენა და რელიგია, 150 წლის განმავლობაში, მე-13 საუკუნემდე, დომინანტური დარჩა. ამ პერიოდის შემდეგ ქრისტიანობა მალტის კუნძულებზე გავრცელდა, რაც აიძულებდა ისლამზე მოქცეულებს, უარი ეთქვათ სარწმუნოებაზე, განსაკუთრებით მაშინ, თუ ისინი დაჟინებით მოითხოვდნენ მალტის ქალაქებსა და სოფლებში სამუდამოდ დარჩენას. ამიტომ, დავუბრუნდეთ პოპულარულ ანდაზას „მალტაში აზანს უხმობს“, ეს ანდაზა გავრცელებული გახდა არაბულ და მუსლიმურ ქვეყნებში, რაც გამოხატავს გაოცებას და გაოცებას მალტის ქრისტიან მოსახლეობაში, რომელიც მთლიანად ქრისტიანი გახდა, ამ ადამიანის მიერ აზანის გამოძახებით.

მეორე ისტორია: ამბობს, რომ ანდაზა ეგვიპტის ბრიტანული ოკუპაციის პერიოდს უკავშირდება, როდესაც ერთ ღარიბ ახალგაზრდას სწავლის დასრულების შემდეგ სამსახურის პოვნა გაუჭირდა, რამაც მისი ოჯახი მწუხარებაში ჩააგდო. რა დიდი იმედი ჰქონდათ ჩვენს უფალში და მის მიმართ, რომ სიღარიბის ციკლიდან იხსნიდა მათ. სამსახურის პოვნაში სასოწარკვეთის შემდეგ, მან შეიტყო, რომ ვინც ოკუპაციას თავს დაესხმებოდა, ხმელთაშუა ზღვაში, მალტის კუნძულზე გადაასახლებდნენ და მისი არყოფნის დროს მის ოჯახს ყოველთვიურად ოცდაათი ფუნტი სტერლინგი ერიცხებოდა. მან არ მოიტყუა ეს ამბავი და მართლაც, ბრიტანულ ოკუპაციაზე სასტიკი თავდასხმების რაუნდის შემდეგ, მან მიაღწია იმას, რაც სურდა, მალტის კუნძულზე გადაასახლეს ოჯახისთვის გარანტირებული პენსიით, რამაც ისინი სიღარიბის ჭაობიდან გამოიყვანა. მაგრამ, როგორც ამბობენ, „ოჰ, რა სიხარული არ გაგრძელებულა“. რამდენიმე თვის შემდეგ და საოკუპაციო ძალების მიერ ჩატარებული გამოძიების შემდეგ, მათ აღმოაჩინეს, რომ ახალგაზრდას ემიგრაციაში არანაირი აღსანიშნავი პოლიტიკური აქტივობა არ ჰქონია, რამაც აიძულა ისინი ეგვიპტეში მისი დაბრუნების გადაწყვეტილება მიეღოთ. დაბრუნების შემდეგ, ოჯახს ყოველთვიური ხელფასი შეუწყვიტეს. როდესაც დაბრუნების შემდეგ ხალხმა ჰკითხა, რას აკეთებდი იქ? მან უპასუხა: მალტაში აზანს ვურეკავდი!! იმ დროს ცნობილი იყო, რომ მალტაში არც ერთი მეჩეთი არ იყო, სანამ ლოცვაზე არ მოიხმობდნენ... ეკლესიები კი წელიწადის დღეების რაოდენობის მიხედვით არის განაწილებული და მალტაში მსოფლიოში ყველაზე დიდი ეკლესიებიც კია...

მესამე ისტორია: ამბობენ, რომ დიდი ხნის წინ, მაღრიბის ერთ-ერთი შეიხი იძულებული გახდა, გაჭირვების გამო, ლიბიის მოპირდაპირე მხარეს, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე, მალტის კუნძულზე, საცხოვრებლად წასულიყო. როდესაც ლოცვის დრო დადგა, მან აზანის მოწოდება დაიწყო ქვეყანაში, რომელსაც მსოფლიოს ყველა კუთხიდან ტურისტები სტუმრობდნენ. მათი ცნობიერება მხოლოდ რამდენიმე წამს გაგრძელდა, მაგრამ არავინ მიაქცია ყურადღება. აზანის შემდეგ მან ლოცვისთვის იკამათის შესრულება დაიწყო, მაგრამ მის უკან არავინ ჩამდგარა რიგში, ამიტომ მარტო ილოცა. მოგვიანებით მიხვდა, რომ მის აზანს არანაირი სარგებელი არ მოჰქონდა, ამიტომ ლოცვა განაგრძო, სანამ დრო არ დადგა, სანამ თავის ქვეყანაში არ გაემგზავრებოდა.

მეოთხე ისტორია: მასში ნათქვამია, რომ ანდაზა ეგვიპტურია და რომ მალტა ხმელთაშუა ზღვაში კომუნიკაციის საშუალებების განვითარებამდე იზოლირებულად მდებარე შორეული კუნძული იყო, რამაც ხალხს აფიქრებინა, რომ მის მაცხოვრებლებს არ ესმოდათ ეგვიპტიდან მომავალი სალოცავი მოწოდება და არ იცოდნენ მისი არაბული სიტყვების მნიშვნელობა. ამიტომ, ეს აღწერა ეხება ყველას, ვინც ასეთ ქმედებას აკეთებს, როგორც ძალისხმევისა და დროის ფუჭად კარგვას.

ჩემი ბოლო სიზმრის ინტერპრეტაცია ამ მაგალითს ეხება. სიზმარში ყურს ვუსმენდი და ვერავინ მისმენდა, სანამ კაცი არ მოვიდა და არ მითხრა: „ხალხი არ გაიღვიძებს“.
ეს ეხება ჩემს წიგნს „მოლოდინში წერილები“, რომელიც ყველასთვის PDF ფორმატში გამოვაქვეყნე. სამწუხაროდ, ძალიან ცოტა ადამიანს აქვს წაკითხული, დანარჩენები კი ან სკეპტიკურად არიან განწყობილნი მის შინაარსის მიმართ, ან საერთოდ არ სურთ მისი წაკითხვა. წიგნის წაკითხულთა უმრავლესობასაც კი ძალიან რცხვენია იმის თქმა, რომ წაიკითხა, რათა ვინმემ შეურაცხყოფა ან დაცინვა არ გამოიწვიოს.
სწორედ ამიტომ გითხარით, რომ თავს მალტაში ვგრძნობ.