ერთ-ერთი ახალი ხიდის ქვეშ მაჰდი და ხალხის ჯგუფი დავინახე. ზუსტად ვერ გავიგე, სად იყო. ხიდის ქვეშ ცარიელი მოედანი იყო, სადაც მეჩეთი არ იყო. როდესაც ხიდის ქვეშ ლოცვა აღავლინეს, მაჰდი ყოყმანობდა, ლოცვისთვის იმამი ყოფილიყო, მაგრამ წინ წამოდგა და იმამი გახდა. მან იცოდა, რომ მაჰდი იყო, მაგრამ არავის უთხრა ამის შესახებ და ეს საიდუმლო თავისთვის შეინახა.
პირველ რაქათში ალ-მაჰდიმ წაიკითხა ალ-ფატიჰა, შემდეგ კი სურა ალ-ბაქარას ბოლო ორი აია: „მოციქულმა ირწმუნა ის, რაც მას მისი უფლისგან მოევლინა, და [ასევე] მორწმუნეებმა. ყველამ ირწმუნა ალაჰი, მისი ანგელოზები, მისი წიგნები და მისი მოციქულები. ჩვენ არ ვარჩევთ მის არცერთ მოციქულს და ამბობენ: „ჩვენ გვესმის და ვემორჩილებით. შენი შენდობა, ჩვენო უფალო, და შენთანაა საბოლოო სამყოფელი.“ (285) ალაჰი არ აკისრებს სულს, გარდა იმისა, რაც მისი შესაძლებლობისაა. მას მიეკუთვნება ის, რაც დაიმსახურა და დაეკისრება ის, რაც ჩაიდინა. ჩვენო უფალო, არცერთი სული არ დაისჯება თავისი ცოდვებისთვის. განგვსაჯე, თუ დავივიწყებთ ან ვცდებით, ჩვენო უფალო, და ნუ დაგვაკისრებ ისეთ ტვირთს, როგორიც შენ დააკისრე ჩვენს წინამორბედებს. ჩვენო უფალო, და ნუ დაგვაკისრებ იმას, რისი ტარებაც არ შეგვიძლია. შეგვიწყალე და შეგვიწყალე. შენ ხარ ჩვენი მფარველი, ამიტომ მოგვეცი გამარჯვება ურწმუნო ხალხზე. (286)
მაჰდის ლოცვის დროს მრავალი ჯარისკაცი გამოჩნდა და ალყა შემოარტყა მაჰდის და მასთან ერთად მყოფ თაყვანისმცემლებს. მათ იცოდნენ, რომ მაჰდი მლოცველთა შორის იყო, მაგრამ ზუსტად არ იცოდნენ ვინ იყო მაჰდი. მათ სურდათ სცოდნოდათ ვინ იყო მაჰდი და მაჰდის არ სურდა საკუთარი თავის გამოცხადება, არც მასთან ერთად მყოფი თაყვანისმცემლებისთვის და არც მის გარშემო მყოფი ჯარისკაცებისა და მასთან ერთად მყოფი პირებისთვის.
ჯარისკაცებმა თაყვანისმცემლები გაჩხრიკეს და დააშინეს. თაყვანისმცემელთა ჯგუფს ჯარისკაცების ქმედებების შეეშინდა, ამიტომ ლოცვის დროს ადგილი დატოვეს. თაყვანისმცემელთა დაახლოებით ნახევარი ან ნაკლები ლოცვაში მაჰდის გვერდით დარჩა. სანამ მაჰდი პირველ ტაშაჰუდში იჯდა, ოფიცერმა ხელი გაუწოდა თაყვანისმცემელთა პირველ რიგს, ამიტომ მათაც ხელი ჩამოართვეს. მან ეს გააკეთა იმისთვის, რომ სცოდნოდათ, ვინ იყო მაჰდი. შემდეგ ის მაჰდისთან მივიდა და ხელი გაუწოდა, რათა პირველი ტაშაჰუდის დროს ხელი ჩამოერთმია. მაჰდიმ ხელი გაუწოდა და ჩამოართვა, ყოყმანობდა ვინმესთვის ხელის ჩამორთმევაზე ლოცვის დროს. თუმცა, ოფიცერმა ის ვერ იცნო და მაჰდიმ ლოცვა დაასრულა. შემდეგ ოფიცერმა მასთან მყოფ ჯარისკაცებს უთხრა: „მინდა ყველა ამ თაყვანისმცემლის სახელი გავიგო ლოცვის დასრულების შემდეგ“. მაჰდის ეშინოდა, რომ ისინი მას იცოდნენ.