Ես ապրում եմ վեցհարկանի շենքի առաջին հարկում։ Նկուղում կար մի փոքրիկ ավտոտնակ, որը մեկ տարուց էլ քիչ ժամանակ առաջ վերածվեց մոտ 40 քառակուսի մետր մակերեսով փոքրիկ մզկիթի։ Առաջին հարկը ինձ բաժանում է մզկիթից։
Ես տեսա, որ իմ տան տակ գտնվող փոքրիկ մզկիթը վերածվել էր մեծ մզկիթի, որը ընդգրկում էր իմ ապրած շենքի տակ գտնվող ամբողջ հողատարածքը, և այն ներառում էր նաև մզկիթի վերևի առաջին հարկը: Ես տեսա աստիճան, որը միացնում էր մզկիթի երկու հարկերը, և տեսա, որ մզկիթն այժմ ուներ մեծ միհրաբ, իսկ մզկիթի կողքին և դրան հարակից լայն մինարեթ կար, որը նույնքան բարձր էր, որքան իմ ապրած շենքը: Երբ մտա մզկիթ լուսաբացին աղոթելու, զարմացա՝ տեսնելով մեծ թվով հավատացյալներ, ինչը անսովոր էր, ուստի ես աղոթեցի երկու ռաքա և հանդիպեցի մի ծերունու, որը նախկինում ինձ հետ աղոթում էր մզկիթում: Ես հարցրի նրան, թե ինչ մեծ փոփոխություն էր տեղի ունեցել մզկիթում՝ հավատացյալների թվի աճի և մզկիթի տարածքի աճի առումով, կարծես ես մի ժամանակահատված ցատկել էի դեպի ապագա, և ես չգիտեմ, թե ինչ է պատահել այդ ժամանակահատվածում, երբ այդ փոփոխությունները տեղի են ունեցել: Նա ասաց ինձ, որ Երուսաղեմն ազատագրվել է: Ես հարցրի նրան. «Ես մասնակցե՞լ եմ Երուսաղեմի ազատագրմանը»: Նա ասաց. «Այո»: