Я ўбачыў два рады егіпецкіх салдат у камуфляжных камбінезонах, якія стаялі ў двух стройных радах, каля дзесяці чалавек, падзеленых на два рады адзін за адным, кожны рад складаўся з чатырох ці пяці чалавек у кожным радзе, а перад імі стаяў егіпецкі салдат, тварам да іх, і ўсе яны адначасова чыталі вершы пакут, згаданыя ў суры Аль-Камар, засяроджваючыся на паўтаральным вершы ў суры Аль-Камар, які ішоў пасля кожных пакут, якія Усемагутны Алах нанёс папярэднім народам: «Якім жа было Маё пакаранне і Мае папярэджанні?» Чытанне салдатамі вершаў пакут у суры Аль-Камар было падобна на чытанне ўдзельнікамі конкурсу па запамінанні Карана вельмі выдатным чынам.
Гэтая сцэна ўразіла мяне так, быццам я глядзеў на неба, і мне здавалася, што я бачу Усемагутнага Бога, які сядзіць на троне, і Ён кажа: «Як жа тады было Маё пакаранне і Мае папярэджанні?»