Abu Umoma roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: "Ey odamlar! Alloh taolo Odam alayhissalomning zurriyotini Dajjolning fitnasidan ham buyukroq yaratganidan beri yer yuzida sinov bo'lmagan. Alloh taolo o'z ummatini Dajjoldan ogohlantirganidan boshqa payg'ambar yubormagan. Men payg'ambarlarning oxirgisiman va sizlar ummatlarning oxirgisi bo'lsangiz. Men sizlarning orangizda bo'lsam, mendan keyin har bir musulmonga guvoh bo'laman. Parvardigoringni o‘lguningcha ko‘ra olmassan, lekin Robbingning ko‘zlari o‘rtasiga: “Har bir mo‘min, xoh savodsiz bo‘lsa, o‘qiydi”.
Uning sinovlari orasida jannat va jahannam borligi ham bor. Uning do‘zaxi jannat, jannati do‘zaxdir. Bas, kim jahannamiga mubtalo bo‘lsa, Allohdan madad so‘rasin va Kahf surasining bosh oyatlarini o‘qisin.
U zotning badaviylarga: “Ayting-chi, agar men ota-onangni tiriltirsam, men sizning Robbingiz ekanligimga guvohlik bera olasizmi?” deb aytadi. U: «Ha», deydi. Shunda unga ota-onasi qiyofasida ikkita shayton zohir bo‘lib: “Ey o‘g‘lim, unga ergash, chunki u sening Robbingdir”, deydi. Uning sinovlaridan biri shundaki, u bir jon ustidan hokimiyat beradi va uni ikkiga bo'linguncha o'ldiradi. Shunda u: “Mana bu bandamga qara, chunki men uni tiriltiraman”, deydi. Shunda u Mendan o‘zga Robbim borligini da’vo qiladi. Shunda Alloh uni qayta tiriltiradi va fosiq unga: «Robbing kim?» der. U: "Mening Robbim Allohdir, siz esa Allohning dushmanisiz. Siz Dajjolsiz. Allohga qasamki, men sizni bugungidek his qilgan emasman", deydi.
Uning sinovlari orasida osmonga yomg'ir yog'ishiga, yomg'ir yog'ishiga va erning o'sishiga va o'sishiga buyurilishidir.
Uning sinovlari orasida u bir qabila yonidan o'tib ketsa, uni yolg'onchi deyishadi va birorta o'tlayotgan hayvon qolmaydi, faqat u nobud bo'ladi. Uning sinovlari shuki, u bir qabila yonidan o'tadi va ular unga ishonadilar, osmonga yomg'ir yog'diradi, yomg'ir yog'adi, yerga o'simlik hosil qilishni buyuradi va u o'simlik hosil qiladi, toki o'sha kuni ularning chorva mollari har qachongidan ham semizroq, kattaroq, to'liqroq, yelini to'la va unumdorroq bo'ladi.
Va er yuzida Makka va Madinadan boshqa hech narsa qolmasligini va uning ustidan g'alaba qozonishini. U zot ularga o'zlarining biron bir o'tish joyidan yaqinlashmaydi, faqat farishtalar uni sho'r botqoqning oxiridagi qizil tog'ga tushgunlaricha qilichlari bilan kutib olishadi. So‘ngra Madina o‘z ahli bilan uch marta tebratadi va u yerda munofiq erkak yoki ayol qolmas, faqat uning oldiga chiqsa. So‘ngra undan iflosliklar, temirning iflosliklarini ko‘rgizdan chiqarganidek, chiqariladi. Va u kun Najot kuni deb nomlanadi. Aytildi: O'sha kuni arablar qayerda bo'ladilar? U zot: «U kunda ular oz bolurlar, imomlari solih kishidir», dedilar. Ularning imomlari bomdod namoziga imomlik qilish uchun oldinga chiqqanlarida, tong chog‘i ularga ibn Maryam Iso nozil bo‘ladi. Shunday qilib, u imom orqaga qaytib, Isoning oldinga siljishi uchun orqaga yuradi. Iso qo'lini yelkalari orasiga qo'yib, unga aytadi: Oldindan namozni o'qi, chunki u sen uchun belgilab qo'yilgan. Shuning uchun imomlari ularga imomlik qiladilar. Va tugagach, Iso aytadi: Eshikni oching. Shunday qilib, ular uni ochadilar va uning orqasida etmish ming yahudiy bilan Dajjol bo'ladi, ularning barchasi qilich va qalqon bilan bezatilgan. Dajjol unga qarasa, u tuz suvda erishi kabi eriydi. Va u qochib ketadi va u Luddning sharqiy darvozasida unga etib boradi va uni o'ldiradi va Xudo yahudiylarni mag'lub qiladi. Alloh taolo yahudiy o'zini himoya qilish uchun yaratgan hech narsa qolmaydi, faqat Xudo o'sha narsani gapirtirmaydi: na tosh, na daraxt, na devor, na hayvondan boshqa hayvon, chunki u ularning daraxtlaridan biridir. Gapiradi, faqat: Ey Allohning musulmon bandasi, bu yahudiy, kel, uni o'ldir.
Iyso o'g'li Maryam mening ummatimda adolatli qozi va adolatli imom bo'ladi. U xochni sindiradi, cho'chqa so'ydi, jizyani bekor qiladi va sadaqani tark etadi. U qo‘yga ham, tuyaga ham ozor bermoqchi emas. To yangi tug‘ilgan bola qo‘lini ilon og‘ziga solib, unga zarar bermagunicha, yangi tug‘ilgan bolaga sher zarar yetkazmagunicha, nafrat va adovat ko‘tarilib, har bir zaharli jonzotning zahari chiqariladi. Bo'ri qo'ylar orasida xuddi ularning itiday bo'ladi va idish suvga to'lgandek, yer ham tinchlikka to'ladi. So'z bir bo'ladi, Allohdan o'zga iloh bo'lmaydi. Urush o‘z og‘irini tashlab, Quraysh saltanati tortib olinadi. Yer Odam alayhissalom davrida uzum terib to‘ydirish uchun yig‘ilgunga qadar o‘simliklarni o‘stiruvchi kumush ho‘kizga o‘xshab qoladi. Odamlar anor terish uchun yig'iladi va bu ularni qoniqtiradi. Buqa falon pul, ot esa dirham bo‘ladi. Va Dajjol paydo bo'lishidan oldin, odamlar qattiq ocharchilikka duchor bo'ladigan uchta qiyin yil bo'ladi. Alloh taolo birinchi yili osmonga yomg'irning uchdan bir qismini, yerga esa o'simliklarning uchdan bir qismini to'xtatishni buyuradi. So'ngra ikkinchi yili osmonga yomg'irning uchdan ikki qismini, yerga esa o'simliklarning uchdan ikki qismini to'sishni amr qiladi. Uchinchi yili esa osmonga amr qiladiki, yomg'ir yog'adi, lekin bir tomchi ham tushmaydi. U yerga barcha o'simliklarni to'sishga buyuradi, shunda hech bir yashil o'simlik o'smaydi va hech bir tuyoqli jonzot qolmasin, faqat Alloh xohlasagina halok bo'ladi. "Odamlar nima bilan yashaydilar?" U zot: “Tahlil (“Allohdan o‘zga iloh yo‘q”, deyish), takbir (“Allohu Akbar”, deyish) va Tahmid (“Allohga hamd aytish”) va ularga taom yetarli bo‘lganidek, bu ham kifoya qiladi”, dedilar.
Ibn Moja rivoyat qilgan “Sahih hadis”