Men o‘zimni odamlarga diniy ma’ruza o‘qiyotganimni ko‘rdim va ularga Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam aytdilarki: “Men Allohga yo‘lman, kim Allohga yetmoqchi bo‘lsa, mening yo‘limga ergashsin”, deb Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamning sunnatlariga amal qilish va musulmonlarga u zotning sunnatlariga amal qilishni tavsiya qilganlar. O‘shanda men tepadan pastga siljish bo‘ylab tushayotgan edim, go‘yo bu slayd dunyo hayoti va Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamning sunnatlari ekan. Dunyo hayoti ham xuddi shu slayddan xuddi shu tezlikda tushishim kabi qisqa va tez hayotdan boshqa narsa emasligi xayolimga keldi.
Men bu slaydni pastga surayotganda chapga va o'ngga burilishdan qo'rqardim, lekin to'g'ri pastga tushdim.
Men pastga tushib, yerda turganimdan so'ng, hayotim tugaganini va boshqa hayotga chiqishni kutayotganimni his qildim. Shunda farishtalardan biri menga zohir bo‘lib, men turgan joydan boshqa joyga, men boshqa hayotga chiqa oladigan eshikdan chiqib ketganida, unga ergashishimni ko‘rsatdi. Podshoh oldimda ochiq turgan eshikdan tashqariga chiqdi va men podshohning orqasidan chiqa boshlaganimda, yonimda to‘la qizil uzum borligini ko‘rdim va u meniki ekanligi xayolimga keldi, lekin men uni yerda qoldirib, podshoh orqasidagi eshikdan chiqa boshladim, lekin men eshikdan chiqmasdan oldin vahiy tugadi.