Rënia e Seviljes

Historia përsëritet gjithmonë me ne, dhe për fat të keq ne jemi një komb që nuk e lexon historinë për të përfituar prej saj, dhe në fund biem në të njëjtat gabime të atyre që erdhën para nesh. Ata që nuk e kujtojnë të kaluarën janë të dënuar ta përsërisin atë, dhe për fat të keq ne i përsërisim gabimet e së kaluarës dhe bëjmë aleancë me armiqtë tanë për të shkatërruar njëri-tjetrin.

Kjo është historia e rënies së Seviljes, e cila është një shembull i përsëritur i rënies së pjesës tjetër të qyteteve andaluziane, dhe për fat të keq, është një shembull i përsëritur i realitetit tonë aktual.

Rënia e Kordobës, fortesës më të madhe të Islamit në Andaluzi në vitin 633 AH / 1236 pas Krishtit, ishte fillimi i fundit të rënies së plotë të Andaluzisë. Populli i Seviljes e kuptoi pas rënies së Almohadëve se kishte nevojë për mbrojtje të jashtme pasi nuk arriti të mbështetej vetëm te vetja. Ata i dërguan besnikëri Princit Ebu Zakariya al-Hafsi, princit të Hafsidëve në Tunizi, i cili kishte shkëlqyer pas rënies së Almohadëve. Megjithatë, burrat e dërguar nga princi Hafsid në Sevilje keqtrajtuan popullin dhe treguan korrupsion, kështu që populli i Seviljes u detyrua t'i dëbonte dhe filloi të mbështetej vetëm te vetja. Ata anuluan një traktat poshtërues që ishte lidhur midis tyre dhe Mbretit të krishterë të Kastiljes, Ferdinandit III, dhe vranë Ibn al-Xhedin, autorin e projektit të traktatit të lartpërmendur dhe mbështetësin e politikës së poshtërimit të të krishterëve.
Ky ishte një paralajmërues i fillimit të fundit për Seviljen, por ata kishin humbur mbështetjen e jashtme islamike dhe, duke shkelur traktatin, i shpallën luftë Kastiljes, për të cilën rrethanat e tyre nuk ishin të përshtatshme.
Viti 644 pas Hixhrit / 1246 pas Krishtit dëshmoi fillimin e lëvizjes së krishterë kundër Seviljes. Kryqtarët pushtuan garnizonin e Seviljes në këtë vit, me ndihmën e Ibn al-Ahmarit, Mbretit të Granadës, në përputhje me traktatin e tij me Ferdinandin, me anë të të cilit Ferdinandi lëshoi Argonën dhe shiti al-Haxhjarin, fortesën e Xhabirit dhe tokat e Frantirës. Ai pranoi bindjen e tij ndaj Mbretit të Kastiljes dhe u zotua t'i paguante atij një haraç vjetor prej 150,000 maravedis, monedhës spanjolle, dhe ta ndihmonte atë në luftërat e tij kundër armiqve të tij myslimanë!!!
Në vitin pasardhës, 645 AH / 1247 pas Krishtit, ushtritë e krishtera përparuan përsëri në Sevilje dhe arritën të pushtonin dhjetëra qytete islame falë ndërhyrjes së Ibn al-Ahmar. Sevilja u rrethua dhe u rrethua nga të gjitha anët nga batalione të krishtera dhe nga batalioni i udhëhequr nga myslimani Ibn al-Ahmar, të cilët morën pjesë në zhvendosjen e popullit të saj dhe shtypjen e thirrjes për Islam atje. Ndoshta prania e një flamuri luftarak islamik që myslimanët e rrethuar mund ta shihnin ishte goditja më e rëndë që morën sytë dhe zemrat që qanin të popullit trim të Seviljes!!
Populli i nderuar i Seviljes qëndroi i vendosur për rreth një vit, duke sprapsur rrethimin e të krishterëve të mbështetur nga Ibn al-Ahmar. Ata ia dolën mbanë t'u bënin pritë të krishterëve më shumë se një herë dhe t'i mposhtnin ata më shumë se një herë.
Ndërsa ishin nën rrethim, ata u përpoqën të kërkonin ndihmë nga Maroku, por pa sukses. Ndërkohë, ndihma vazhdoi të arrinte tek të krishterët, derisa arritën të parandalonin furnizimet që të arrinin tek myslimanët e rrethuar në Sevilje. Furnizimet me ushqim mbaruan dhe fantazma e urisë filloi të zvarritej në qytetin e rraskapitur!!
Dhe ishte vullneti i Zotit, dhe myslimanët e Seviljes e lanë qytetin e tyre sipas kushteve të traktatit në vitin 647 AH / 1248 pas Krishtit. Ata u larguan, duke ikur në qytete të tjera islamike spanjolle që shpejt ranë!!

Nga libri "Vende të Paharrueshme" nga Major Tamer Badr