Kisah perjuangan atuk sebelah ibu, semoga Allah merahmatinya
Profesor Abdel Mutal Abdel Wahab Ahmed Abdel Hadi Al-Saidi ialah seorang ahli bahasa dari Al-Azhar Al-Sharif, ahli Akademi Bahasa Arab, dan salah seorang pendokong pemikiran pembaharuan di Al-Azhar dan salah seorang penyokong pendekatan reformis dalam pendidikan, pemikiran, dan pembaharuan agama.
Beliau dilahirkan pada 7 Mac 1894 M (11 Ramadhan 1313 Hijrah) di Kafr El-Nujaba, Aga Center, Dakahlia Governorate. Dia diberi gelaran Saidi kerana akar umbinya menjangkau ke tengah-tengah Mesir Hulu. Keluarga tersebut berasal dari kampung El-Titliya, Bani Adi, Gabenor Assiut. Apabila dia berumur sembilan tahun, dia menyertai sekolah biasa kampung itu dan mempelajari kaedah-kaedah kaligrafi dan tatabahasa di sana, serta menghafal Al-Quran.
Selepas menyertai sekolah rendah biasa, beliau menyertai Masjid Ahmadi di Tanta, dan memperoleh sijil global pada tahun 1918. Beliau belajar logik dan merupakan yang pertama di kalangan pelajar Institut Tanta, lantas dilantik sebagai guru di Masjid Ahmadi di Tanta. Pada tahun 1932, beliau berpindah untuk mengajar di Fakulti Bahasa Arab di Al-Azhar Al-Sharif di Kaherah.
Sheikh Abdel Muttal Al-Saidi adalah salah seorang ulama Al-Azhar yang paling terkemuka pada separuh pertama abad kedua puluh. Beliau adalah seorang profesor di Fakulti Bahasa Arab dan salah seorang yang menerima seruan reformasi Imam Muhammad Abduh di Al-Azhar. Oleh itu dia berusaha untuk meneruskan jalan ini, dan atas sebab ini dia dianggap sebagai penentang dan pemberontak, dan dia dihukum oleh mereka yang bertanggungjawab terhadap universiti berprestij itu.
Sheikh Al-Saidi terkenal dengan pandangan revolusioner dan inovatifnya. Beliau melihat sistem pendidikan di Al-Azhar sebagai steril dan tandus, dan melihat keperluan untuk membangunkannya agar sesuai dengan semangat zaman, untuk menamatkan generasi Al-Azharites yang inovatif dan kreatif, jauh dari kebekuan, peniruan dan fanatik, yang dilihatnya sebagai punca sebenar di sebalik tulisan-tulisan yang berani ke zaman yang muncul dari semasa ke semasa. Ini disertai dengan seruan beliau untuk mengembangkan fiqh had dalam hukum Islam, dalam artikel yang diterbitkan dalam akhbar mingguan Al-Siyasa pada tahun 1937.
Pada tahun 1919, beliau mula membentangkan bukunya (Kritik Sistem Pendidikan Moden Al-Azhar Al-Sharif), yang diterbitkan pada tahun 1924. Al-Saidi mengarang 49 buku bercetak dan 20 buku tulisan tangan yang didedikasikannya untuk Al-Azhar, seperti "Kritik Sistem Pendidikan Moden Al-Azhar, Sistem Pendidikan Al-Azhar", "System Pendidikan Al-Azhar Pertama," Kumpulan Pemuda Islam,” “Dalam Bidang Ijtihad,” “Perantara dalam Sejarah Falsafah Islam,” “Mujtahid dalam Islam,” “Sejarah Pembaharuan di Al-Azhar,” “Abu Al-Atahiya Penyair,” “Al-Qur’an dan Pemerintahan Kolonial,” “Isu-Isu Utama dalam Islam,” “Memperbaharui Ilmu Logik,” “Untuk Menjelaskan bahagian-bahagian Utama”, “Untuk Menjelaskan bahagian-bahagian Utama” “Al-Kumait ibn Zayd,” “Pemuda Quraisy di Era Rahsia Islam,” “Warisan dalam Undang-undang Islam dan Undang-undang Syurgawi,” “Mengapa Saya Seorang Muslim,” “Tatabahasa Baru,” “Politik Islam di Era Kenabian,” dan “Sistem Seni dalam Al-Qur’an.”
Al-Saidi mengambil bahagian dalam pelbagai perbahasan dan perbincangan dalam akhbar harian dan majalah mengenai isu-isu kesusasteraan dan sejarahnya, keajaiban retorik al-Quran, keperluan ijtihad dalam asas, dan ciri-ciri muafakat dan kesatuan Islam, dengan tokoh-tokoh terkemuka dalam bidang wacana seperti Muhammad Hassanein, Heikal, Taha Youqossein, Al-Dajh-Aliyikh Hussein Abdel-Wahid Wafi, Sheikh Issa Manoun, Khaled Mohammed Khaled, Ahmed Fouad Al-Ahwani, dan Sheikh Mohammed Al-Ghazali.
Beliau memberi impak kepada pembelaannya terhadap hak-hak Ahli Perjanjian dalam negara Islam, dan beliau menyedari bahawa pencerobohan Eropah ke atas negara-negara Islam hanya berdasarkan prinsip mementingkan diri sendiri, mementingkan diri sendiri, dan tidak menghiraukan hak orang lain.
Pada 13 Mei 1966, Syeikh Abdel Muttal Al-Saidi meninggal dunia pada usia tujuh puluh dua tahun. Dia meninggalkan empat puluh sembilan buku bercetak dan dua puluh buku tulisan tangan, yang kesemuanya dia sumbangkan kepada Universiti Al-Azhar sebelum kematiannya.
Dia dihormati oleh negara dan Al-Azhar Al-Sharif. Bekas Presiden Mohamed Hosni Mubarak menganugerahkannya Pingat Sains dan Seni Kelas Pertama pada 1983 Masihi semasa sambutan alaf Al-Azhar. Sebuah jalan di Daerah Ketujuh Kota Nasr, Kaherah, juga dinamakan sempena namanya.