خودم را دیدم که با برادرم طارق نشستهام و تلویزیون جلوی ما بود و داشتیم یک آهنگ فلسطینی به نام «تشییع جنازه» را از تلویزیون فلسطین تماشا میکردیم. صحنههای آهنگ درباره مقاومت فلسطینیها در برابر اشغال صهیونیستی بود. بعد از پایان آهنگ، نام فلسطینیهایی که در آهنگ شرکت داشتند نشان داده شد. کنار یکی از اسمها اسمی را خواندم که نمیشناسم و یادم نیست، آهنگ را به تامر بدر، نویسنده کتاب «پیامهای انتظار» تقدیم کرده بود. سپس اسم دیگری در کنارش آمد که به «پیامهای انتظار» اختصاص داشت. چندین اسم در کنارش بود که به «پیامهای انتظار» اختصاص داشت، تعداد زیادی که یادم نیست. در ابتدا، بدون علاقه عنوان کتابم «پیامهای انتظار» را میخواندم، اما وقتی زیاد تکرار شد، تعجب کردم و برادرم طارق را از آنچه میخواندم مطلع کردم. او گفت: «من هم متوجه این موضوع شدم.» از من پرسید: «آیا شرکتکنندگان در این آهنگ را میشناسی؟» به او گفتم که هزاران دوست و دنبالکننده در فیسبوک دارم، از جمله بسیاری از فلسطینیها، و کتابم را برای همه منتشر کردهام، اما همه آنها را نمیشناسم. میخواستم با جستجو در فهرست دوستانم در فیسبوک، شرکتکنندگان در این آهنگ را بشناسم، اما نتوانستم با آنها تماس بگیرم.