Osmansko Carstvo
(699. – 1342. po Hidžri / 1300. – 1924. ne)
Osmansko carstvo ponosno stoji usred ljudske historije, noseći zastavu islama više od šest stoljeća, osvajajući Evropu i Aziju i uspostavljajući veliku islamsku državu. Krstaška Evropa ga se bojala i užasavala stoljećima, a Evropa se nastavila pripremati da ga eliminiše, čekajući priliku za prilikom. Međutim, Osmansko carstvo i njegovi vođe zadavali su im udarac za udarcem sve dok, kada su se Osmanlije srušile na zemlju, napustile istinsku islamsku vlast i usvojile sredstva moći, krstaška Evropa nije skočila na njih, rastrgala ih i širila slobodno zidarstvo među svojom omladinom i vođama, sve dok Osmanski kalifat nije pao i bio ukinut rukama Mustafe Kemala Ataturka.
Osmansko carstvo je bila zemlja s najviše islamskih osvajanja nakon Umejadskog carstva. Osmanlije su obnovile poziv na džihad i osvajanja te pokrenule osvajanja unutar Evrope i dijelova Male Azije. Najistaknutije od ovih osvajanja bilo je osvajanje Carigrada od strane sultana Mehmeda Osvajača 857. godine po hidžri / 1453. godine. Osmanskom kalifatu se također pripisuje osvajanje Srednje Evrope, jer su Osmanlije osvojile Balkan 756. godine po hidžri / 1355. godine, a sve zemlje Srednje Evrope su im se jedna za drugom pokorile. Bugarska je osvojena 774. godine po hidžri / 1372. godine, Srbija 788. godine po hidžri / 1386. godine, Bosna i Hercegovina 792. godine po hidžri / 1389. godine, kao i Hrvatska, Albanija, Beograd i Mađarska. Osmanske vojske, predvođene sultanom Sulejmanom Veličanstvenim, stigle su do zidina Beča i opsjedle ga 936. godine po hidžri / 1529. godine, ali ga nisu uspjele osvojiti. Slično tome, više od sto pedeset godina kasnije, osmanske vojske su opsjedale Beč 1094. godine po Hidžri / 1683. godine nove ere za vrijeme vladavine sultana Mehmeda IV.
Većina ovih zemalja ostala je u muslimanskim rukama i podložna Osmanskom kalifatu tokom cijelog perioda njegove moći. Međutim, postepeno su se počele raspadati kako je Osmansko carstvo ulazilo u period slabosti. Do 1337. godine po Hidžri (1918. godine nove ere), Osmanski kalifat nije imao druge preostale teritorije na evropskom kontinentu osim grada Istanbula. Dugotrajno prisustvo ovih evropskih regija pod Osmanskim kalifatom značilo je da su cijele regije postale većinski muslimanske, poput Makedonije, Albanije, Bosne i Hercegovine, te velikih muslimanskih zajednica u Bugarskoj, Rumuniji i Crnoj Gori.
Prelazak većine stanovnika regija pod kontrolom Osmanlija na islam posljedica je pravednog i jednakog tretmana muslimanskog stanovništva od strane Osmanlija. Slab, siromašan seljanin mogao je doći do najviših i najuticajnijih pozicija u Osmanskom carstvu, što je bio oblik socijalne pravde koji je bio nemoguć u savremenim evropskim društvima. Sigurnost je zamijenila sukobe i haos u ovim regijama, a Evropa je imala koristi od pedantne organizacije osmanske vojske i njenih administrativnih sistema, koji su se prvenstveno oslanjali na efikasnost. Sljedbenici drugih religija, poput kršćanstva i judaizma, također su uživali velikodušan tretman u regijama kojima su Osmanlije vladale nekoliko stoljeća, a posljedice toga su jasno vidljive u načinu na koji su ove zajednice zadržale svoje jezike, kulture i religije do danas.

Iz knjige "Nezaboravne zemlje" majora Tamera Badra