ለሰዎች ሃይማኖታዊ ስብከት ስታቀርብ ራሴን አየሁ እና ነብዩ (ሶ.ዐ.ወ) እንዲህ ይሉ ነበር፡- “እኔ ወደ አላህ መንገድ ነኝና ወደ አላህ መድረስ የሚፈልግ ሰው መንገዴን ይከተል” ሲሉ የነብዩን (ሶ.ዐ.ወ) ሱና መከተል እና ሙስሊሞች የሱን ሱና እንዲከተሉ የሰጡትን ምክር በማመልከት ነበር። በዛን ጊዜ ይህ ስላይድ የዱንያ ህይወት እና የነብዩ (ሶ.ዐ.ወ) ሱና ይመስል ከላይ ወደ ታች ተንሸራታች እየወረድኩ ነበር። አለማዊ ህይወት አጭር እና ፈጣን ህይወት እንጂ ሌላ እንዳልሆነ ታየኝ፣ ልክ በዚህ ስላይድ በተመሳሳይ ፍጥነት እንደወረድኩት።
ወደዚህ ስላይድ እየተንሸራተቱ ወደ ግራ እና ቀኝ መወዛወዝ ፈራሁ፣ ግን ቀጥታ ወደ ታች ወረድኩ።
ወርጄ መሬት ላይ ከቆምኩ በኋላ ህይወቴ እንዳበቃ ተሰማኝ እና ወደ ሌላ ህይወት ለመሄድ እየጠበቅኩ ነበር። ያን ጊዜ ከመላእክቱ አንዱ ታየኝና ከቆምኩበት ቦታ ወደ ሌላ ሕይወት በምሄድበት በር በኩል ሲወጣ እንድከተለው አመለከተኝ። ንጉሱ ከፊት ለፊቴ በተከፈተው በር ወጣ እና ከንጉሱ በኋላ መውጣት ስጀምር ከአጠገቤ ቀይ ወይን የሞላበት ትልቅ ቦርሳ እንዳለ አስተዋልኩ እና የኔ እንደሆነ ታወቀኝ እኔ ግን መሬት ላይ ትቼ ከንጉሱ ጀርባ ከበር መውጣት ጀመርኩ ነገር ግን ራእዩ አለቀ ከበር ሳልወጣ በፊት።