ผมเห็นว่าผมกำลังนั่งรถขนส่งทหารพร้อมกับทหารประมาณห้านาย รถคันนั้นไม่มีคนขับ แต่รถกำลังเคลื่อนไปข้างหน้า มีนายทหารคนหนึ่งที่ผมรู้จักนั่งอยู่ข้างๆ ผม เขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งของผมตอนที่ผมอยู่ในกองทัพ
ทันใดนั้น รถหุ้มเกราะของกองทัพก็ขับผ่านเราไป แซงหน้าเราไป และมาอยู่ข้างหน้ารถของเรา มันโยนลวดเหล็กใส่เราเพื่อผูกลวดเข้ากับรถขนส่งขนาดเล็กของเราให้รับเราไว้
ฉันไม่อยากจะเอาลวดเส้นนี้ไป แต่จู่ๆ เพื่อนนายทหารของฉันก็เอาลวดเหล็กนั้นไปผูกกับรถขนส่งที่เราโดยสารอยู่ ทำให้รถของพวกเราถูกรถหุ้มเกราะของทหารดึงไป และฉันก็หนีไม่ได้อีกต่อไป
ถนนที่เราขับอยู่นั้นเป็นถนนสองเลน จนกระทั่งมาถึงถนนเลนเดียว พายุทรายก็พัดกระหน่ำ ทำให้รถหุ้มเกราะของทหารไม่สามารถวิ่งต่อไปได้ และยังขัดขวางรถขนส่งที่ผมกับทหารโดยสารอยู่ด้วย พายุทรายครั้งนี้เป็นผลดีต่อผม เพราะรถหุ้มเกราะไม่สามารถจับกุมผมได้สำเร็จ หลังจากนั้นรถหุ้มเกราะก็หายไป รถขนส่งที่ผมกับทหารโดยสารมาก็ถูกปล่อยตัวออกมา ทหารที่อยู่บนรถกับผมก็เริ่มสวดภาวนาว่า “พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่” หลายครั้ง ผมสวดซ้ำกับพวกเขาด้วยความยินดีที่เราได้รับอิสรภาพ ยกเว้นเพื่อนของผมซึ่งเป็นนายทหารที่นั่งข้างๆ ผม ซึ่งผมตำหนิเขาในตอนท้ายของนิมิต และบอกเขาว่า “ท่านกำลังส่งตัวผม” แต่เขาก็ยังคงนิ่งเงียบ

การตีความวิสัยทัศน์ในวิดีโอนี้