Do t'ju tregoj për disa nga kujtimet e mia nga shkolla e mesme dhe e lartë.
Duhet ta marrësh në konsideratë moshën time në atë kohë, sepse do të gjesh disa veprime të pamatura që kam bërë në atë kohë.
Dashuria ime për leximin filloi në shkollën e mesme, kur isha rreth 13 vjeç, kur lexoja gazetën Al-Ahram çdo ditë, të cilën im atë na e blinte çdo ditë. Dashuria ime për leximin u zhvillua kur kurseja paratë e mia dhe blija libra nga libraritë ose nga Panairi Ndërkombëtar i Librit në Kajro, të cilin e vizitoja çdo vit. Leximet e mia mbulonin fusha të ndryshme: fetare, politike, historike, gjeografike, shkencore e të tjera, dhe kjo është ajo që më ndihmoi më vonë në shkrimin e librave të mi kur u rrita.
Njohuritë e mia për xhihadin filluan me leximin tim, veçanërisht me ndjekjen time të muxhahedinëve arabë dhe afganë në Afganistan. Isha i impresionuar prej tyre, edhe pse ishin më të pakët në numër dhe më pak të fuqishëm. Si mund t'u bënin ballë fuqive të mëdha të asaj kohe dhe t'u shkaktonin humbje të mëdha rusëve? Shpresoja të isha me ta në atë moshë të re dhe ëndërroja për xhihad me ta kur të rritesha. Megjithatë, ky pushtim përfundoi në vitin 1989, pasi mbarova shkollën e mesme, kur isha rreth pesëmbëdhjetë vjeç. Pas kësaj, u ndjeva i zhgënjyer për shkak të luftimeve të brendshme midis muxhahedinëve. Në atë kohë, nuk doja të isha me ta, sepse e konsideroja luftën midis tyre si gjë tjetër veçse një sprovë që duhet ta shmangnim.
Mbarova shkollën e mesme dhe përkushtimi im ndaj lutjes dhe të menduarit për Zotin dhe si ta mbështesja fenë e Tij u rrit. Gjatë pushimeve në shkollë, e falja rregullisht namazin e drekës me xhemat në xhaminë e shkollës dhe dëgjoja mësimet fetare pas namazit.
Bleja me paratë e xhepit gazetën Al-Muslimun, një gazetë javore që botohej nga Arabia Saudite. Ajo mbulonte gjendjen e myslimanëve në të gjithë botën. Nëpërmjet kësaj gazete, mësova për gjendjen e myslimanëve në Filipine, Kashmir, Turkestanin Lindor në Kinë, republikat islamike të Bashkimit Sovjetik, Çeçeni dhe Bosnjë e Hercegovinë. Madje i shkrova gazetës duke pyetur se si mund të shkoja në Bosnjë e Hercegovinë për të bërë xhihad atje, por nuk mora përgjigje. Gjithashtu telefonova ambasadën pakistaneze gjatë asaj kohe për t'u kërkuar atyre të më lejonin të udhëtoja në Kashmir për të bërë xhihad kundër pushtimit indian, por u habita nga një punonjës egjiptian i cili më tha se nuk kishin atë që po kërkoja. Mendova gjithashtu të udhëtoja për në Çeçeni.

Lufta e Bosnjës që filloi në mars të vitit 1992 ishte një pikë kthese në jetën time. Ndjeva se nuk mund të bëja asgjë për t'i ndihmuar këta myslimanë. U trishtova kur lexova për masakrat masive, përdhunimet e grave myslimane dhe tragjedi të tjera. U trishtova dhe u frustrova edhe më shumë kur nuk gjeta përgjigjen e pritur nga qeveritë dhe popujt mysliman për të ndaluar këtë tragjedi. I kurseja paratë e xhepit dhe ia dhuroja Komitetit Islamik të Ndihmës. Shkoja në Dar Al-Hikma pas shkolle për të dhuruar për myslimanët boshnjakë, por pavarësisht kësaj, ndjeva se po dështoja t'i përballoja.
Planifikova të udhëtoja për në Asuan, pastaj në Sudan dhe më pas në Bosnjë. Në atë kohë, mendja ime nuk e kuptonte se mund të arrestohesha lehtësisht sepse nuk e kisha planifikuar këtë aventurë me askënd tjetër. Ky ishte një akt individual, pasi nuk njihja ndonjë grup apo organizatë në Egjipt që dërgonte muxhahedinë në Bosnjë. Prandaj, vendimi im ishte spontan dhe jo i menduar mirë për shkak të moshës sime të re, pasi në atë kohë nuk isha më shumë se nëntëmbëdhjetë vjeç dhe as nuk kisha pasaportë për të udhëtuar.
Pas këtij vendimi, i shkrova një letër familjes sime dhe e lashë mbi tavolinë. Mora çantën me rroba dhe dola nga shtëpia pa e ditur askush nga familja ime. Shkova në stacionin e trenit dhe rezervova një biletë të klasit të dytë për në Asuan. Ishte hera e parë që hipja në tren. Kur hipa në tren, u habita nga turma e madhe dhe nuk kishte vend për të hipur. Vura re disa pasagjerë të ulur në vendin e caktuar për vendosjen e bagazheve sipër vendeve të pasagjerëve, kështu që u ngjita në vende dhe u ula me ta. Pasi vuajta për orë të tëra dhe pasi bileta ime u kontrollua disa herë, një nga inspektorët e biletave më tha para se të mbërrija në Asuan se isha me pasagjerët e klasit të tretë dhe se kisha vendin tim në vendin e klasit të dytë me ajër të kondicionuar. Ai u habit që isha në klasin e tretë, por unë qëndrova në klasin e tretë derisa mbërrita në Asuan.
E konsiderova udhëtimin tim në Asuan si një lloj migrimi drejt Allahut dhe të Dërguarit të Tij (paqja qoftë mbi të). Ndjeva se po shpërblehesha për këtë udhëtim, kështu që nuk u trishtova. Pasi mbërrita në Asuan, rezervova një shtrat në një konvikt për të rinj. Një ditë më vonë, i thashë vetes se duhej të flisja me familjen time për t'i siguruar për shëndetin tim. Kur i telefonova, u habita kur i gjeta duke u rrëzuar dhe duke qarë për ndarjen time. U ndjeva i trishtuar dhe pyeta: "Si ia bëra këtë babait dhe nënës sime?" Pasi ata këmbëngulën të dinin vendndodhjen time, u thashë se isha në Asuan dhe më lutën të kthehesha përsëri në shtëpi. U ktheva tek ata dhe kuptova se nuk do të isha në gjendje të merresha me xhihad derisa të hyja në një nga kolegjet ushtarake në mënyrë që të kisha mundësinë të merresha me xhihad kundër Izraelit. Besoja se paqja me Izraelin nuk do të zgjaste shumë, por në fund, nuk pata mundësinë të merresha me xhihad.
Në këtë fazë të jetës sime, nuk kam menduar kurrë të bashkohem me Vëllazërinë Myslimane, Salafitë apo ndonjë grup tjetër. E vetmja gjë që mendoja ishte të luftoja në çdo vend ku myslimanët persekutoheshin, dhe kaq. Nuk po mendoja të luftoja myslimanët që luftonin myslimanë të tjerë, dhe interpretimi im i politikës në atë kohë ishte vetëm për këtë arsye, dhe deri më tani mendimi im nuk ka ndryshuar shumë.
Sigurisht, pasi u bashkova me ushtrinë, çdo gjë që bëra u mbajt sekret dhe askush nuk e dinte, sepse e dija që nëse do të diheshin mendimet që po më kalonin në mendje, ose do të përjashtohesha nga ushtria ose do të arrestohesha.
Vitet e shkollës së mesme dhe të lartë ishin një periudhë e zymtë në jetën time, sepse isha i shqetësuar për shumë myslimanë të persekutuar, dhe e vetmja gjë që ma bëri këtë fazë të jetës sime më të lehtë ishin vizionet në të cilat pashë Profetin, Zoti e bekoftë dhe i dhëntë paqe, dhe Zotin tonë Jezusin, paqja qoftë mbi të, dhe disa vizione të tjera.
Sigurisht, disa njerëz do të thonë: “Çfarë ishte kjo budallallëk që po mendoje dhe po bëje?” Por kjo ishte pjesë e jetës sime kur isha i ri dhe nuk më vjen turp për këtë. Nëse do të mund të kthehesha pas në kohë, do të përpiqesha përsëri të luftoja në xhihad. Mund të mos isha bashkuar me ushtrinë dhe do të kisha pritur derisa të rritesha në mënyrë që të mund të udhëtoja dhe të luftoja në çdo vend ku myslimanët persekutoheshin, në vend që ta humbisja jetën kot deri më tani pa arritur ëndrrën time për të luftuar në xhihad dhe për të arritur martirizimin.
Dhe kushdo që komenton dhe më thotë pse nuk shkon të udhëtosh dhe të luftosh dhe nuk na jep para, do t'i them të më dërgojë biletën dhe ta bëjë të lehtë për mua udhëtimin për në Burma, për shembull, që të mund të luftoj atje.