Pashë që oficerët më arrestuan, pastaj më çuan në një dhomë torturash. Gjeta pajisje dhe mjete torture, kështu që iu luta Zotit të më shpëtonte nga torturat. Zbulova se oficerët që do të më torturonin ishin ata që hynë në dhomën e torturave dhe u torturuan. Pastaj dolën nga dhoma e torturave dhe qëndruan pranë meje për të më mbështetur. Pastaj erdhi një grup oficerësh ushtrie, njëri prej tyre kishte një oficer me pushkë automatike. Ai e drejtoi pushkën nga unë dhe hapi zjarr, por plumbat u kthyen dhe u shpërndanë para meje. Pas kësaj, oficerët filluan të më mbështesnin. Një grup oficerësh ushtrie, të cilët ishin ish-kolegët e mi në Kolegjin Ushtarak, më pyetën: Sa kohë kam qenë në këtë sprovë? U thashë atyre: Kanë kaluar disa vjet, por tani jam në fazën e fundit ose parafundit.
Përpara meje kishte një numër të madh oficerësh që më mbështesnin dhe po prisnim që një grup tjetër oficerësh të vinte të më arrestonte ose të më vriste. Unë bërtita "Zoti është i Madh" dhe oficerët pas meje bërtitën "Zoti është i Madh". Bërtita "Zoti është i Madh" përsëri me zë më të lartë dhe oficerët pas meje bërtitën "Zoti është i Madh" me zë të ulët. Bërtita "Zoti është i Madh" për të tretën herë me zë shumë të lartë dhe oficerët pas meje bërtitën "Zoti është i Madh" me zë të ulët sepse ishin të shqetësuar për atë që po ndodhte.
Pastaj erdhën tre makina me komandantë ushtrie për të më arrestuar. Dy makinave të para iu bashkuan oficerët që më mbështesnin. Një komandant i lartë doli nga makina e tretë, më afrohej dhe ngriti dorën për të më goditur në fytyrë. Dora e tij nuk e arriti fytyrën time, kështu që u ngjit në majë të makinës së tij dhe e drejtoi mitralozin nga unë. Ai filloi të bërtiste në fytyrën time. Një oficer nga mbështetësit e mi u shfaq përpara meje për të marrë plumbat në vend të meje, por unë kisha frikë për të dhe e shtyva mënjanë. Iu drejtova oficerit të lartë që po më drejtonte armën. I kujtova ditën e fundit dhe ndëshkimin e Zotit, dhe e paralajmërova të mos qëllonte sepse në fund nuk do të më dëmtonte fare.