Είδα τον Μαχντί και μια ομάδα ανθρώπων κάτω από μια από τις νέες γέφυρες. Δεν μπορούσα να καταλάβω πού ακριβώς ήταν. Ήταν μια άδεια πλατεία κάτω από τη γέφυρα χωρίς τζαμί. Όταν η προσευχή κηρύχθηκε κάτω από τη γέφυρα, ο Μαχντί δίστασε να γίνει ο ιμάμης για την προσευχή, αλλά έκανε ένα βήμα μπροστά και έγινε ο ιμάμης. Ήξερε ότι ήταν ο Μαχντί, αλλά δεν το είπε σε κανέναν μαζί του και κράτησε αυτό το μυστικό για τον εαυτό του.
Στην πρώτη ρακά, ο Αλ-Μαχντί απήγγειλε την Αλ-Φατίχα, και στη συνέχεια τους δύο τελευταίους στίχους της Σουράτας Αλ-Μπάκαρα: «Ο Αγγελιοφόρος πίστεψε σε ό,τι του αποκαλύφθηκε από τον Κύριό του, όπως και οι πιστοί. Όλοι τους πίστεψαν στον Αλλάχ και στους αγγέλους Του και στα βιβλία Του και στους αγγελιοφόρους Του. Δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ κανενός από τους αγγελιοφόρους Του, και λένε: «Ακούμε και υπακούμε. Η συγχώρεσή Σου, Κύριέ μας, και σε Εσένα είναι ο τελικός προορισμός». (285) Ο Αλλάχ δεν χρεώνει καμία ψυχή παρά μόνο [με αυτό που είναι εντός των δυνατοτήτων της]. Θα της αποδοθεί ό,τι έχει κερδίσει και θα υποστεί ό,τι έχει διαπράξει. Κύριέ μας, καμία ψυχή δεν θα τιμωρηθεί για τις αμαρτίες της. Κύριέ μας, τιμωρήσου μας αν ξεχάσουμε ή κάνουμε λάθος, και μην μας επιβαρύνεις με βάρος σαν αυτό που επιέβαλες σε εκείνους πριν από εμάς. Κύριέ μας, και μην μας επιβαρύνεις με αυτό που δεν μπορούμε να αντέξουμε. Συγχώρεσέ μας και συγχώρεσέ μας και ελέησέ μας. Εσύ είσαι ο Προστάτης μας, γι' αυτό δώσε μας τη νίκη επί του άπιστου λαού. (286)
Κατά τη διάρκεια της προσευχής του Μαχντί, εμφανίστηκαν πολλοί στρατιώτες και περικύκλωσαν τον Μαχντί και τους πιστούς που ήταν μαζί του. Ήξεραν ότι ο Μαχντί ήταν ανάμεσα σε αυτούς που προσεύχονταν, αλλά δεν ήξεραν ακριβώς ποιος ήταν ο Μαχντί. Ήθελαν να μάθουν ποιος ήταν ο Μαχντί, και ο Μαχντί δεν ήθελε να ανακοινώσει τον εαυτό του, ούτε στους πιστούς που ήταν μαζί του ούτε στους στρατιώτες που τον περιέβαλλαν και σε όσους ήταν μαζί του.
Οι στρατιώτες έψαξαν τους προσκυνητές και τους τρομοκράτησαν. Μια ομάδα προσκυνητών φοβήθηκε τις ενέργειες των στρατιωτών, οπότε έφυγαν από τον χώρο κατά τη διάρκεια της προσευχής. Περίπου οι μισοί από τους προσκυνητές ή και λιγότεροι παρέμειναν με τον Μαχντί στην προσευχή. Ενώ ο Μαχντί καθόταν στην πρώτη τασάχουντ, ένας αξιωματικός άπλωσε το χέρι του για να σφίξει τα χέρια με την πρώτη σειρά προσκυνητών, οπότε έδωσαν τα χέρια. Το έκανε αυτό για να ξέρουν ποιος ήταν ο Μαχντί. Στη συνέχεια, ήρθε στον Μαχντί και άπλωσε το χέρι του για να σφίξει τα χέρια μαζί του κατά τη διάρκεια της πρώτης τασάχουντ. Ο Μαχντί άπλωσε το χέρι του και το έσφιξε, διστάζοντας να σφίξει τα χέρια με κάποιον ενώ προσευχόταν. Ωστόσο, ο αξιωματικός δεν τον αναγνώρισε και ο Μαχντί ολοκλήρωσε την προσευχή του. Τότε ο αξιωματικός είπε στους στρατιώτες που ήταν μαζί του: «Θέλω τα ονόματα όλων αυτών των προσκυνητών αφού τελειώσουν την προσευχή». Ο Μαχντί φοβόταν ότι θα τον αναγνώριζαν.