Δίστασα να γράψω αυτό το όραμα επειδή έφτασα σε κατάσταση απελπισίας σχετικά με τον στρατό, κάτι που με κάνει να νιώθω ότι ο στόχος της απελευθέρωσης του Αλ-Άκσα δεν είναι πλέον μια από τις προτεραιότητές του, αλλά δόξα τω Θεώ, που αλλάζει τις συνθήκες. Είναι πιθανό στο εγγύς μέλλον η κατάστασή μας να αλλάξει από το ένα άκρο στο άλλο, και αυτό το όραμα περιέχει το κάλεσμα του Παντοδύναμου Θεού. Όπως σας είπα προηγουμένως, ενδιαφέρομαι να ερμηνεύσω οποιοδήποτε όραμα περιέχει το όνομα του Παντοδύναμου Θεού ή προφητών, και ελπίζω ότι αυτό το όραμα δεν θα ερμηνευτεί ως ξεγέλασμα του στρατού για να επιστρέψει σε αυτόν, καθώς δεν το επιδιώκω καθόλου.

Το όραμα

Βρισκόμουν σε μια πολύ μεγάλη πλατεία γεμάτη Αιγύπτιους πολίτες, μια ημέρα που ονομαζόταν Ημέρα της Πορείας για την Απελευθέρωση του Αλ-Άκσα και για τον πόλεμο. Στεκόμουν ανάμεσα σε αυτά τα πλήθη, λίγο πιο πίσω στην αριστερή πλευρά, φορώντας πολιτικά ρούχα όπως αυτά. Προχώρησα στις τάξεις και προσπάθησα να οργανώσω τις τάξεις τους, αλλά δεν μου έδωσαν προσοχή ούτε με κοίταξαν. Υπήρχαν τηλεοπτικά κανάλια και προσωπικό των μέσων ενημέρωσης που κινηματογραφούσαν αυτά τα μεγάλα πλήθη, οπότε άρχισα να καλώ τους πολίτες ότι όποιος φέρει όπλο πρέπει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των τάξεων, αλλά δεν είδα κανέναν πολίτη με όπλο να προχωρήσει.
Ξαφνικά, μια ομάδα του αιγυπτιακού στρατού μπήκε στην πλατεία από την αριστερή πλευρά μπροστά από αυτά τα πλήθη, οπλισμένη και φορώντας την αιγυπτιακή στολή των κομάντο με ενιαίο στρατιωτικό βήμα. Τους έδωσα σήμα να αλλάξουν κατεύθυνση και να στραφούν προς το Αλ-Άκσα. Ταυτόχρονα, άρχισα να ψάλλω και να λέω «Αλλάχ, Αλλάχ, Αλλάχ» ώστε να το επαναλαμβάνουν με κάθε στρατιωτικό βήμα που έκαναν προς τα εμπρός. Πράγματι, με κοίταξαν και φώναζαν «Αλλάχ, Αλλάχ, Αλλάχ» με κάθε βήμα. Ο αριθμός των ομάδων κομάντο που έμπαιναν στην πλατεία αυξήθηκε μέχρι που ο αριθμός τους έγινε πολύ μεγάλος. Η πλατεία γέμισε με στρατιωτικές δυνάμεις μπροστά και πίσω τους πολύ μεγάλο αριθμό πολιτών.