{"id":21858,"date":"2025-03-27T10:53:15","date_gmt":"2025-03-27T10:53:15","guid":{"rendered":"https:\/\/tamerbadr.com\/?p=21858"},"modified":"2025-04-20T09:55:30","modified_gmt":"2025-04-20T09:55:30","slug":"fdgshhgs","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/archives\/21858","title":{"rendered":"Martelaar Youssef Al-Azma"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

22 januari 2014<\/span><\/span><\/h1><\/div><\/div><\/div>
\u00a0<\/div><\/div><\/div><\/div>

Martelaar Youssef Al-Azma
Hij is Youssef Bey bin Ibrahim bin Abdul Rahman Al-Azma. Hij komt uit een vooraanstaande familie uit Damascus. Hij stierf de marteldood tijdens een confrontatie met het Franse leger dat Syri\u00eb en Libanon bezette, waar hij minister van Oorlog was voor de Arabische regering in Syri\u00eb onder leiding van koning Faisal I. Hij was de eerste Arabische minister van Oorlog die in een veldslag vocht en daarbij de marteldood stierf.
Zijn opvoeding
De martelaar Youssef Al-Azmeh werd geboren in 1301 AH \/ 1884 n.Chr. in de wijk Al-Shaghour in Damascus, in een grote en vooraanstaande familie. Toen hij 6 jaar oud was, stierf zijn vader, dus zijn broer Aziz nam de zorg voor hem op zich.
Al-Azmeh studeerde vanaf 1893 n.Chr. in Damascus aan de Rushdieh Militaire School en vanaf 1897 aan de Militaire Voorbereidende School. In 1900 n.Chr. stapte hij over naar de Militaire School in Istanbul. Het jaar daarop ging hij naar de Hogere Militaire School (Harbiya \u015eahane), waar hij in 1903 afstudeerde met de rang van Tweede Luitenant. Hij werd in 1905 n.Chr. bevorderd tot Eerste Luitenant en vervolgens in 1907 n.Chr. tot Kapitein, na het voltooien van een lokale stafcursus in Istanbul. Eind 1909 n.Chr. werd hij op een studiemissie naar Duitsland gestuurd, waar hij twee jaar studeerde aan de Hogere Militaire Stafschool. Daarna keerde hij terug naar Istanbul en werd benoemd tot militair attach\u00e9 bij de Ottomaanse Hoge Commissie in Ca\u00efro.
Al-Azma nam in 1912 n.Chr. deel aan de Balkanoorlog en werd in 1917 n.Chr. benoemd tot assistent van Enver Pasja, de inspecteur-generaal van het Ottomaanse leger. Tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog werkte hij als stafchef van het Eerste Turkse Korps, dat de Dardanellen tot het einde van de oorlog verdedigde. Na de wapenstilstand bleef Al-Azma in Turkije totdat hij hoorde over de vorming van de Arabische regering in Damascus. Ondanks zijn huwelijk met een Turkse vrouw met wie hij zijn enige kind kreeg, nam hij ontslag uit het Turkse leger en sloot zich aan bij het Arabische leger.
Minister van Oorlog
Na zijn toetreding tot het Arabische leger van Faisal werd Al-Azmeh aangesteld als verbindingsofficier in Beiroet, waar hij de code voor het eerst gebruikte in het Arabische regeringskantoor aldaar. Nadat de monarchie was uitgeroepen, werd hij overgeplaatst van Beiroet en benoemd tot stafchef van de Arabische strijdkrachten, na te zijn bevorderd tot brigadegeneraal. Toen Hashim al-Atassi op 3 mei 1920 het Ministerie van Defensie oprichtte, werd hij benoemd tot het Ministerie van Oorlog, en wijdde hij zich aan de organisatie ervan en de versterking van het jonge Arabische leger. Hij hield zelfs een militaire parade in Damascus om het moreel van het leger en de bevolking op te krikken, maar het lot gaf hem geen tijd om de organisatie en versterking van dit leger te voltooien.
Zijn eigenschappen
Youssef Al-Azmeh was een man in alle opzichten, duidelijk trots op zichzelf en zijn Arabische identiteit, en bezat vele goede kwaliteiten waar zelfs zijn vijanden van getuigden. Hij was ook van nature een militair, in de overtuiging dat het leger \u00e9\u00e9n missie had: vechten, ongeacht of hij als gevolg van deze strijd zou winnen of verliezen. Hij wist dat er een beslissende slag moest komen tussen de Syri\u00ebrs en Frankrijk, en hij werd niet verhinderd die te voeren omdat hij van tevoren wist dat hij zou verliezen, omdat hij geloofde dat de Franse soldaten die de lijken van de mensen vertrapten en de verwoeste steden innamen duizend keer beter en eervoller waren dan de poorten van het land open te zetten zodat het Franse leger er gemakkelijk kon binnendringen en arrogant door de straten kon lopen.
De bezetting wil Syri\u00eb
Toen de Franse regering het door de Conferentie van Versailles goedgekeurde mandaat, volgens de onderdelen van het Sykes-Picot-akkoord, begon uit te voeren in de vorm van een volledige militaire bezetting, sloot Frankrijk een wapenstilstand met Turkije, stuurde het talrijke troepen naar het oosten en gaf het generaal Gouraud, de Hoge Commissaris, toestemming om een laatste ultimatum aan koning Faisal te sturen. Prins Faisal ontving het ultimatum van generaal Gouraud, die al aan de Syrische kust was geland, en eiste de ontbinding van het Arabische leger, de overgave van de spoorwegen aan Franse controle, de circulatie van Franse bankbiljetten en andere maatregelen die de onafhankelijkheid en rijkdom van het land zouden ondermijnen. Koning Faisal en zijn kabinet aarzelden tussen instemming en weigering, maar de meesten stemden in met de overgave. Ze telegrafeerden generaal Gouraud, en Faisal gaf bevel het leger te ontbinden. De minister van Oorlog, Yusuf al-Azma, verzette zich hier fel tegen. Hij moest het met zijn collega's in de regering eens zijn en zich neerleggen bij deze acceptatie, ondanks zijn vaste overtuiging dat "het leger bestaat om te vechten, zelfs als de uitkomst van de strijd tegen haar is."
Voorbereiding op verzet
Terwijl het Arabische leger, gestationeerd aan de grens, zich terugtrok en op bevel van koning Faisal werd ontbonden, rukte het Franse leger op in opdracht van generaal Gouraud. Toen generaal Gouraud hierover werd ondervraagd, antwoordde hij dat Faisals telegram waarin hij de voorwaarden van het ultimatum accepteerde, hem na 24 uur had bereikt. De koning en de regering vonden dus dat er geen ruimte meer was om deze nieuwe voorwaarden te accepteren, en ze werden verworpen. De nationalistische troepen begonnen de bevolking aan te sporen naar Maysalun te gaan om de vijand te verdrijven. Faisal deed opnieuw een beroep op de Syrische nationalisten om een burgerleger te vormen ter vervanging van het ontbonden leger bij de verdediging van het land. Een grote menigte stroomde daarheen, gewapend met oude geweren, pistolen, zwaarden en zelfs katapulten, om zich aan te sluiten bij de restanten van het leger dat Al-Azma had geprobeerd te verzamelen voordat ze het bevel tot ontbinding, dat eerder was uitgevaardigd als reactie op het ultimatum, hadden uitgevoerd. Yusuf Al-Azma rukte op, aan het hoofd van de ongeorganiseerde groep vrijwilligers, samen met een klein aantal officieren en soldaten. Hij en zijn assistent vertrokken naar het koninklijk paleis om koning Faisal toestemming te vragen om naar voren te komen.
Er zat niets anders op dan een ongelijke strijd te voeren tussen het Franse leger, dat was uitgerust met de nieuwste moderne wapens en 9.000 soldaten telde, onder leiding van generaal Goubet, de kleinzoon van een van de kruisvaardersleiders die tijdens de Tweede Kruistocht in 1147 n.Chr. ons land binnenviel, en de 8.000 soldaten, waarvan minstens de helft vrijwilligers waren, bewapend met verouderde wapens en zonder tanks, vliegtuigen of zwaar materieel, onder leiding van Yusuf al-Azma.
Slag bij Maysalun
Op 23 juli 1920 nam Al-Azma het bevel over het leger in Maysalun over. Hij ontmoette de officieren die hun demobilisatiebevel nog niet hadden uitgevoerd en informeerde hen dat oorlog onvermijdelijk was. Hij gaf alle troepen opdracht zich gereed te maken om de aanvallende vijand af te weren. Hij presenteerde mondeling zijn defensief-offensief plan aan zijn commandanten, dat bestond uit het organiseren van een verdedigingslinie in het midden van het front aan beide zijden van de weg (het hart), met lichte eenheden die rechts en links van het front werden ingezet om de flanken te beschermen (de rechtervleugel en de linkervleugel), en het plaatsen van lokaal geproduceerde mijnen op de wegen die naar het gebied leidden...
Al-Azma nam posities in bij het commandocentrum aan het front, op de hoogste heuvel met uitzicht over het hele front. Na het ochtendgebed op de 24e begon hij zich voor te bereiden op de strijd, die duurde van zonsopgang tot de middag.
Om negen uur begon de strijd toen de Franse artillerie de Arabische artillerie begon te overmeesteren en de Franse tanks oprukten naar de Arabische frontlinie in het hart van de verdediging. Al-Azma vertrouwde op de begraven mijnen om de opmars van deze tanks te stoppen, maar de mijnen deden hun werk niet en hadden geen effect. Hij haastte zich om ze te zoeken en ontdekte dat hun draden waren doorgesneden!
De Fransen behaalden een oneerlijke overwinning dankzij hun grote aantal soldaten en hun krachtige bewapening, en ondanks de dapperheid van de moedjahedien bij het verdedigen van de Arabische waardigheid.
Zijn martelaarschap
Tijdens de slag, nadat de munitie op was, daalde Al-Azma af van zijn positie aan de kant van de weg, waar een snelvuur Arabisch kanon stond. Hij beval sergeant Sadin Al-Madfa' om op de oprukkende tanks te schieten. Een van de kanonniers vuurde zijn kanon op Al-Azma af, en hij sneuvelde als een martelaar. Hij en de sergeant van het kanon die naast hem stond, gaven zich om 10.30 uur op 24 juli 1920 over aan hun zuivere zielen. Al-Azma stierf de marteldood in de Slag om Al-Karamah, waarvan de afloop te verwachten was. Hij vocht ter verdediging van zijn militaire eer en de eer van zijn land. Zijn leven en het leven van de staat die hij verdedigde, kwamen ten einde.
De slag eindigde nadat 400 Arabische soldaten de marteldood stierven, vergeleken met 42 Franse doden en 154 gewonden.
Al-Azma werd begraven op de plek waar hij de marteldood stierf. Zijn graf in Maysalun is tot op de dag van vandaag een onsterfelijk symbool van nationale opoffering. Elk jaar worden er kransen uit heel Syri\u00eb naartoe gebracht.
Toen de Fransen de macht hadden overgenomen, arriveerde generaal Gouraud begin augustus 1920 n.Chr. \/ 1338 n.Chr. in Damascus. Het eerste wat hij na zijn aankomst deed, was naar het graf van de held Saladin al-Ayyubi gaan en hem sarcastisch en met leedvermaak aanspreken: "O Saladin, je vertelde ons tijdens de kruistochten dat je het Oosten had verlaten en er niet naar terug zou keren, en hier zijn we dan, terug. Sta op en zie ons in Syri\u00eb!"

Uit het boek Onvergetelijke Leiders van Majoor Tamer Badr\u00a0<\/span><\/h1>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

22 \u064a\u0646\u0627\u064a\u0631 2014 \u00a0 \u0627\u0644\u0634\u0647\u064a\u062f \u064a\u0648\u0633\u0641 \u0627\u0644\u0639\u0638\u0645\u0629\u0647\u0648 \u064a\u0648\u0633\u0641 \u0628\u0643 \u0628\u0646 \u0625\u0628\u0631\u0627\u0647\u064a\u0645 \u0628\u0646 \u0639\u0628\u062f \u0627\u0644\u0631\u062d\u0645\u0646 \u0622\u0644 \u0627\u0644\u0639\u0638\u064e\u0645\u0629. \u064a\u0646\u062a\u0645\u064a \u0625\u0644\u0649 \u0639\u0627\u0626\u0644\u0629 \u062f\u0645\u0634\u0642\u064a\u0647 \u0639\u0631\u064a\u0642\u0629\u060c \u0627\u0633\u062a\u0634\u0647\u062f \u0641\u064a \u0645\u0648\u0627\u062c\u0647\u0629 \u0627\u0644\u062c\u064a\u0634 \u0627\u0644\u0641\u0631\u0646\u0633\u064a \u0627\u0644\u0630\u064a \u062c\u0627\u0621 \u0644\u0627\u062d\u062a\u0644\u0627\u0644 \u0633\u0648\u0631\u064a\u0627 \u0648\u0644\u0628\u0646\u0627\u0646 \u062d\u064a\u062b \u0643\u0627\u0646 \u0648\u0632\u064a\u0631 \u0627\u0644\u062d\u0631\u0628\u064a\u0629 \u0644\u0644\u062d\u0643\u0648\u0645\u0629 \u0627\u0644\u0639\u0631\u0628\u064a\u0629 \u0641\u064a \u0633\u0648\u0631\u064a\u0627 \u0628\u0642\u064a\u0627\u062f\u0629 \u0627\u0644\u0645\u0644\u0643 \u0641\u064a\u0635\u0644 \u0627\u0644\u0623\u0648\u0644. \u0647\u0648 \u0623\u0648\u0644 \u0648\u0632\u064a\u0631 \u062d\u0631\u0628\u064a\u0629 \u0639\u0631\u0628\u064a \u064a\u062e\u0648\u0636 \u0645\u0639\u0631\u0643\u0629 \u0648\u064a\u0633\u062a\u0634\u0647\u062f \u0641\u064a\u0647\u0627.\u0646\u0634\u0623\u062a\u0647\u0648\u0644\u062f \u0627\u0644\u0634\u0647\u064a\u062f \u064a\u0648\u0633\u0641 \u0627\u0644\u0639\u0638\u0645\u0629 […]<\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":21860,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_seopress_robots_primary_cat":"","_seopress_titles_title":"","_seopress_titles_desc":"","_seopress_robots_index":"","inline_featured_image":false,"_uf_show_specific_survey":0,"_uf_disable_surveys":false,"footnotes":""},"categories":[115,184],"tags":[],"class_list":{"0":"post-21858","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-115","8":"category-184"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21858","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=21858"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21858\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/21860"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=21858"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=21858"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=21858"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}