{"id":26609,"date":"2025-04-09T12:33:17","date_gmt":"2025-04-09T12:33:17","guid":{"rendered":"https:\/\/tamerbadr.com\/?p=26609"},"modified":"2025-07-03T14:22:22","modified_gmt":"2025-07-03T14:22:22","slug":"9-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/archives\/26609","title":{"rendered":"Beberapa kenangan saya semasa sekolah menengah dan menengah"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

12 Januari 2018<\/span><\/span><\/h1><\/div><\/div><\/div>
\u00a0<\/div><\/div><\/div><\/div>

Saya akan bercakap dengan anda tentang beberapa kenangan saya dari sekolah menengah dan menengah.
Anda harus mengambil kira umur saya pada masa itu kerana anda akan mendapati beberapa tindakan melulu yang saya lakukan pada masa itu
Kecintaan saya terhadap membaca bermula di sekolah menengah, ketika saya berumur kira-kira 13 tahun, ketika saya membaca surat khabar Al-Ahram setiap hari, yang ayah saya belikan untuk kami setiap hari. Kecintaan saya untuk membaca berkembang apabila saya menyimpan elaun peribadi dan membeli buku dari kedai buku atau dari Pesta Buku Antarabangsa Kaherah, yang biasa saya kunjungi setiap tahun. Pembacaan saya meliputi pelbagai bidang: agama, politik, sejarah, geografi, saintifik, dan lain-lain, dan inilah yang membantu saya kemudian dalam menulis buku saya apabila saya dewasa.
Pengetahuan saya tentang jihad bermula dengan pembacaan saya, terutamanya dengan pengikut saya kepada mujahidin Arab dan Afghanistan di Afghanistan. Saya kagum dengan mereka, walaupun mereka lebih sedikit dan kurang berkuasa. Bagaimana mereka boleh menentang kuasa besar pada masa itu dan menyebabkan kerugian besar kepada Rusia? Saya berharap untuk bersama mereka pada usia muda itu, dan saya telah mengimpikan untuk berjihad bersama mereka apabila saya dewasa. Walau bagaimanapun, pekerjaan ini berakhir pada tahun 1989, selepas saya menamatkan sekolah menengah, ketika saya berumur kira-kira lima belas tahun. Selepas itu, saya berasa kecewa kerana pergaduhan dalaman antara mujahidin. Pada masa itu, saya tidak mahu bersama mereka, kerana saya menganggap pergaduhan sesama mereka tidak lain hanyalah ujian yang harus kita elakkan.
Saya menamatkan sekolah menengah dan komitmen saya untuk berdoa dan berfikir tentang Tuhan dan bagaimana untuk menyokong agama-Nya meningkat. Pada waktu rehat di sekolah, saya kerap menunaikan solat zuhur secara berjemaah di masjid sekolah dan mendengar pelajaran agama selepas solat.
Saya pernah membeli akhbar Al-Muslimun, akhbar mingguan terbitan Arab Saudi, dengan wang saku. Ia meliputi keadaan umat Islam di seluruh dunia. Melalui akhbar ini, saya mengetahui keadaan umat Islam di Filipina, Kashmir, Turkestan Timur di China, republik Islam Soviet Union, Chechnya, dan Bosnia dan Herzegovina. Saya juga menulis kepada akhbar bertanyakan bagaimana saya boleh pergi ke Bosnia dan Herzegovina untuk berjihad di sana, tetapi saya tidak mendapat jawapan. Saya juga menelefon kedutaan Pakistan pada masa itu untuk meminta mereka membenarkan saya pergi ke Kashmir untuk berjihad menentang pendudukan India, tetapi saya terkejut dengan seorang pekerja Mesir yang memberitahu saya bahawa mereka tidak mempunyai apa yang saya minta. Saya juga terfikir untuk melancong ke Chechnya.

Perang Bosnia yang bermula pada Mac 1992 adalah titik perubahan dalam hidup saya. Saya merasakan bahawa saya tidak dapat berbuat apa-apa untuk membantu umat Islam ini. Saya berasa sedih apabila membaca tentang pembunuhan beramai-ramai, rogol wanita Islam, dan tragedi lain. Saya menjadi lebih sedih dan kecewa apabila saya tidak mendapat sambutan yang diharapkan daripada kerajaan dan rakyat Islam untuk menghentikan tragedi ini. Saya pernah simpan duit poket dan sedekahkan kepada Jawatankuasa Bantuan Islam. Saya pernah pergi ke Dar Al-Hikma selepas waktu sekolah untuk menderma kepada orang Islam Bosnia, tetapi walaupun begitu, saya merasakan bahawa saya kurang daripada mereka.
Saya bercadang untuk pergi ke Aswan, kemudian ke Sudan dan kemudian ke Bosnia. Pada masa itu, fikiran saya tidak memahami bahawa saya boleh ditangkap dengan mudah kerana saya tidak merancang pengembaraan ini dengan orang lain. Ini adalah tindakan individu, kerana saya tidak tahu mana-mana kumpulan atau organisasi di Mesir yang menghantar mujahidin ke Bosnia. Oleh itu, keputusan saya adalah spontan dan tidak difikirkan dengan baik kerana usia saya yang masih muda, kerana saya tidak lebih daripada sembilan belas tahun ketika itu, malah saya tidak mempunyai pasport untuk melancong.
Selepas keputusan ini, saya menulis surat kepada keluarga saya dan meninggalkannya di atas meja saya. Saya mengambil beg pakaian saya dan keluar dari rumah tanpa diketahui oleh keluarga saya. Saya pergi ke stesen kereta api dan menempah tiket kelas dua ke Aswan. Ia adalah kali pertama saya menaiki kereta api. Apabila saya menaiki tren, saya terkejut dengan kesesakan yang teruk dan tiada tempat untuk saya naik. Saya perhatikan beberapa penumpang duduk di tempat yang ditetapkan untuk meletakkan bagasi di atas tempat duduk penumpang, jadi saya memanjat tempat duduk dan duduk bersama mereka. Setelah menderita selama berjam-jam dan selepas tiket saya diperiksa beberapa kali, salah seorang pemeriksa tiket memberitahu saya sebelum tiba di Aswan bahawa saya bersama penumpang kelas tiga dan saya mempunyai tempat duduk sendiri di tempat duduk berhawa dingin kelas dua. Dia terkejut kerana saya berada di kelas tiga, tetapi saya kekal di kelas ketiga sehingga saya tiba di Aswan.
Saya menganggap perjalanan saya ke Aswan sebagai semacam penghijrahan kepada Allah dan Rasul-Nya (saw). Saya merasakan bahawa saya diberi ganjaran untuk perjalanan ini, jadi saya tidak sedih. Selepas tiba di Aswan, saya menempah katil di asrama remaja. Sehari kemudian, saya berkata kepada diri saya bahawa saya mesti bercakap dengan keluarga saya untuk meyakinkan mereka tentang kesihatan saya. Apabila saya menghubungi mereka, saya terkejut apabila mendapati mereka rebah dan menangis kerana perpisahan saya. Saya berasa sedih dan bertanya, "Bagaimana saya melakukan ini kepada ayah dan ibu saya?" Selepas mereka berkeras untuk mengetahui keberadaan saya, saya memberitahu mereka bahawa saya berada di Aswan dan mereka merayu saya untuk pulang semula. Saya kembali kepada mereka dan menyedari bahawa saya tidak akan dapat berjihad sehingga saya memasuki salah satu kolej tentera supaya saya berpeluang untuk berjihad menentang Israel. Saya percaya bahawa perdamaian dengan Israel tidak akan bertahan lama, tetapi akhirnya, saya tidak berpeluang untuk berjihad.
Pada peringkat hidup saya ini, saya tidak pernah terfikir untuk menyertai Ikhwan, Salafi, atau mana-mana kumpulan lain. Apa yang saya fikirkan hanyalah berperang di mana-mana negara di mana orang Islam dianiaya, dan itu sahaja. Saya tidak terfikir untuk memerangi orang Islam yang memerangi orang Islam lain, dan pembacaan saya tentang politik pada masa itu adalah untuk alasan ini sahaja, dan sehingga kini pemikiran saya tidak banyak berubah.
Sudah tentu, selepas saya menyertai tentera, semua yang saya lakukan dirahsiakan dan tiada siapa yang tahu mengenainya kerana saya tahu bahawa jika fikiran yang bermain di fikiran saya diketahui, saya akan dibuang daripada tentera atau ditangkap.
Tahun-tahun sekolah menengah dan menengah saya adalah masa yang suram dalam hidup saya kerana saya bimbang tentang ramai orang Islam yang teraniaya, dan satu-satunya perkara yang menjadikan tahap kehidupan saya ini lebih mudah bagi saya adalah penglihatan di mana saya melihat Nabi, semoga Allah memberkati beliau dan memberinya kedamaian, dan Guru kita Isa a.s., dan beberapa penglihatan lain.
Sudah tentu, sesetengah orang akan berkata, "Apakah perkara karut yang anda fikirkan dan lakukan ini?" Tetapi ini adalah sebahagian daripada hidup saya semasa saya masih muda, dan saya tidak malu dengannya. Jika saya dapat mengulang masa lalu, saya akan tetap berusaha untuk berjihad. Saya mungkin tidak menyertai tentera, dan saya akan menunggu sehingga saya dewasa supaya saya boleh mengembara dan berjuang di mana-mana negara di mana orang Islam dianiaya, bukannya mensia-siakan hidup saya sehingga kini tanpa mencapai impian saya untuk berjuang dalam jihad dan mencapai syahid.
Dan sesiapa yang mengulas dan memberitahu saya mengapa anda tidak pergi melancong dan melawan dan tidak memberi kami wang, saya akan memberitahu dia untuk menghantar tiket kepada saya dan memudahkan saya untuk pergi ke Burma, sebagai contoh, supaya saya boleh bertarung di sana.\u00a0<\/span><\/h1>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

12 \u064a\u0646\u0627\u064a\u0631 2018 \u0627\u0646\u0627 \u0647\u0643\u0644\u0645\u0643\u0645 \u0639\u0646 \u0628\u0639\u0636 \u0630\u0643\u0631\u064a\u0627\u062a\u0649 \u0641\u064a \u0627\u0644\u0645\u0631\u062d\u0644\u0629 \u0627\u0644\u0625\u0639\u062f\u0627\u062f\u064a\u0629 \u0648\u0627\u0644\u062b\u0627\u0646\u0648\u064a\u0647 \u0641\u064a\u062c\u0628 \u0645\u0631\u0627\u0639\u0627\u0629 \u0639\u0645\u0631\u0649 \u0641\u064a \u0647\u0630\u0627 \u0627\u0644\u0648\u0642\u062a \u0639\u0644\u0634\u0627\u0646 \u0647\u062a\u0644\u0627\u0642\u0648\u0627 \u0628\u0639\u0636 \u0627\u0644\u062a\u0635\u0631\u0641\u0627\u062a \u0627\u0644\u0645\u062a\u0647\u0648\u0631\u0629 \u0627\u0644\u062a\u0649 \u0642\u0645\u062a \u0628\u0647\u0627 \u0641\u064a \u0630\u0644\u0643 \u0627\u0644\u0648\u0642\u062a \u0643\u0627\u0646\u062a \u0628\u062f\u0627\u064a\u062a\u064a \u0644\u062d\u0628 \u0627\u0644\u0642\u0631\u0627\u0621\u0629 \u0641\u064a \u0627\u0644\u0645\u0631\u062d\u0644\u0629 \u0627\u0644\u0625\u0639\u062f\u0627\u062f\u064a\u0629 \u0648\u0623\u0646\u0627 \u0641\u064a \u0633\u0646 13 \u062a\u0642\u0631\u064a\u0628\u0627\u064b \u0639\u0646\u062f\u0645\u0627 \u0643\u0646\u062a \u0623\u0642\u0631\u0623 \u062c\u0631\u064a\u062f\u0629 \u0627\u0644\u0623\u0647\u0631\u0627\u0645 \u064a\u0648\u0645\u064a\u0627\u064b \u0627\u0644\u0644\u064a \u0643\u0627\u0646 \u0623\u0628\u0649 \u064a\u0634\u062a\u0631\u064a\u0647\u0627 \u0644\u0646\u0627 \u064a\u0648\u0645\u064a\u0627\u064b \u0648\u062a\u0637\u0648\u0631 \u062d\u0628\u064a […]<\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":36958,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_seopress_robots_primary_cat":"","_seopress_titles_title":"","_seopress_titles_desc":"","_seopress_robots_index":"","inline_featured_image":false,"_uf_show_specific_survey":0,"_uf_disable_surveys":false,"footnotes":""},"categories":[118],"tags":[],"class_list":{"0":"post-26609","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-118"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/26609","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=26609"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/26609\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/media\/36958"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=26609"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=26609"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tamerbadr.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=26609"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}